 |
| Αιτίες διαταραχών επικοινωνίας και λόγου |
Οι διαταραχές του προφορικού και του γραπτού λόγου μπορεί να είναι πρωτογενείς, όπως στην αναπτυξιακή γλωσσική διαταραχή ή να προκύπτουν δευτερογενώς από ακουστικό έλλειμμα, νευρολογική διαταραχή, νοητική υστέρηση ή άλλα αίτια, όπως φαίνεται στον παραπάνω πίνακα (Norbury, Tomblin, & Bishop, 2013).
Σε κάθε περίπτωση, είναι απαραίτητη η λεπτομερής αξιολόγηση της επικοινωνίας και του λόγου ενός παιδιού από τη λογοθεραπεύτρια. Με βάση τα αποτελέσματα της αξιολόγησης, πραγματοποιείται ο σχεδιασμός ενός εξατομικευμένου λογοθεραπευτικού προγράμματος βασισμένου στις ανάγκες, τις δυσκολίες και τις δυνατότητες κάθε παιδιού. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης και τα στοιχεία που έχει συλλέξει κατά τη λήψη του ιστορικού από τους γονείς, η λογοθεραπεύτρια κρίνει αν πρέπει να παραπέμψει το παιδί σε κάποιον άλλον ειδικό για περαιτέρω εκτίμηση, για παράδειγμα σε έναν ωτορινολαρυγγολόγο ή σε έναν παιδοψυχολόγο (McCauley, 2008∙ Plaza, 2004).
Αιμιλία Καββαδά
Λογοθεραπεύτρια M.Ed.
Βιβλιογραφία
Aimard, P. (1990). Οι Διαταραχές του λόγου στο παιδί. (μτφ. Ρ. Ράλλης). Αθήνα: Χατζηνικολής.
Baird, G. (2013). Θέματα αξιολόγησης σχετικά με την αναπτυξιακή γλωσσική διαταραχή. Στο: Μ.Α. Ράλλη, & Ο. Παληκαρά (Επιμ.), Κατανοώντας τις Αναπτυξιακές Γλωσσικές Διαταραχές (σελ. 41-85). Αθήνα: Gutenberg.
LaPointe, L. L., Murdoch, B.E., and Stierwalt, J.A.G. (2010). Brain-based Communication Disorders: Essentials. San Diego: Plural Publishing.
McCauley, R. J. (2008). Assessment of language disorders in children. New York: Psychology Press.
Norbury, F. C., Tomblin, J. B. & Bishop, V. M. D. (2013). Κατανοώντας τις Αναπτυξιακές Γλωσσικές Διαταραχές. (Επιμ.: Ράλλη, Μ.Α. & Παληκαρά, Ο.). Αθήνα: Gutenberg.
Plaza, M. (2004). Les troubles du langage de l'enfant. Hypothèses étiologiques spécifiques, perspective integrative. Neuropsychiatrie de l’enfance et de l’adolescence, 52(7), 460–466.